Zondagnamiddag om 16.30 uur een starttijd gereserveerd. Dit vanwege het 'sunset' tarief. Dit omdat ik er graag een buggy bij wilde vanwege recentelijke kuit en voetblessures. Maar ook zonder deze blessures zou ik aanraden om een buggy te nemen. Al was het alleen al om bij de driving range te komen. Hier moet je een behoorlijke afdaling maken. En daarna natuurlijk weer omhoog, naar de eerste tee.

Ik had mijn starttijd via e-mail gereserveerd en die mail werd snel beantwoord. Ook het ontvangst was uiterst vriendelijk. Ik kreeg de sleutel van de buggy, voorzien van navigatie, en ging er vandoor.
De driving range ligt er prima bij. Afslagplekken vanaf het gras, duidelijk aangegeven met blauwe touwen. Op de afstandsborden na verder geen richt- of mikpunten.

Vervolgens naar de teebox van hole 1. Deze ligt direct aan het terras van het clubhuis. Een lastige hole met gelijk veel meters naar beneden. Er was veel geroezemoes op het terras. Ik steek mijn tee in de grond, leg mijn bal er op en het is ineens muisstil... oeps... Een gevoel van spanning gaat door mijn lijf. Mijn bal vertrekt naar links. Ik ben niet tevreden. Maar van achter mij op het terras hoor ik diverse mensen zeggen: Super bal... En inderdaad, door de slope van de fairway komt de bal nog aardig richting het midden van de fairway. Ik ben weg...

Na de eerste hole komt er een par 3, die ook nog eens een heel stuk bergafwaarts gaat. Nu ben ik wel zo'n beetje op het laagste punt van de baan aangekomen. De volgende holes zijn mooi, lastig, maar niet heel spectaculair te nomen. Je moet wel recht van de tee zijn, want door de bomen zijn de holes smal.

Met hole 9 ga je terug omhoog. Door het hoogte verschil een lastige, lang spelende hole.

Halverwege is er een prima 'halfway-house'. Hier zijn toiletten, staat een frisdrank automaat en is een klein terras waar je even op adem kunt komen na de lange klim (als je geen buggy hebt).

De tweede 9 zijn wat mij betreft geweldig. Precies wat je van een baan in de alpen verwacht. Veel hoogte verschillen, veel blinde slagen, het gaat op en neer. Typisch een baan die je een tweede keer heel anders zou spelen, omdat je dan weet wat je te wachten staat.
Na hole 15 passeer je nogmaals het halfway house. Ideaal om mijn flesjes water weer bij te vullen. Want met 29 graden drink ik veel, ook in een buggy.

Hole 16 duikt weer gelijk naar beneden, om via hole 17 bijna het hele stuk weer omhoog te komen. En dan volgt nog hole 18. Een par 3 van van slechts 141 meter, Stroke index 18. Hoe moeilijk kan het zijn. Maar je moet niet aan de rechterkant missen, want dan rolt je bal de berg af richting de fairway van hole 9. En laat ik dat nu doen.. Vanaf de fairway van 9 met een wedge richting de green. Net op de rand en de bal rolt terug, bijna naar de plek waar ik sta. En dat vervolgens nog 3 keer. Een makkelijk slot is het dus zeker niet, maar het kon mijn pret niet drukken. Ik heb een geweldige middag gehad. Het was genieten!

Golfbanen in Stiermarken

Populaire steden in Stiermarken

Veelgestelde vragen